Młode matki są egoistkami?!?

Jakiś czas temu przeczytałam fajne zdanie wypowiedziane przez mężczyznę, który został ojcem w wieku dojrzałym.
Otóż powiedział on, że rodzicielstwo w tym wieku jest bardziej świadome. Uważa, że młodzi rodzice są egoistyczni i skupiają się mocno na swoich potrzebach, podczas gdy on teraz skupia się i podąża za dzieckiem. To co chciał, zdążył już osiągnąć, więc teraz w całości oddaje się dziecku!

Taka teza. A może nawet i teoria.
Nie wiem jak to faktycznie jest z rodzicielstwem w wieku dojrzałym a przynajmniej późniejszym.
Wiem natomiast jak to jest być matką przed 30-tką.


Jestem egoistką. Mocno walczę o swoje potrzeby! Bardzo staram się zachować siebie w sobie. Nie chcę być matką, matką i tylko matką.
Jednak proszę nie mylić z jakąś patologią- mój egocentryzm nie przeszkadza w zajmowaniu się dziećmi!
Jestem z nimi 24 godziny na dobę, sprawuje nad nimi opiekę, wychowuję, dbam. Nie należę do matek podrzucających swoje dzieci (w zasadzie nie podrzucam ich nigdzie, nikomu), nie w głowie mi tylko imprezy i zabawy (chodzę ale bardzo sporadycznie i nigdy kosztem dzieci). Ale z radością czasami wyrywam się z domu, spędzam popołudnie z książką zamiast z klockami, oglądam dobry film zamiast Świnki Peppy.

Nie wiem jak to się ma do rodzicielstwa w późniejszym wieku. Czy ta świadomość polega na rezygnowaniu z robienia tego wszystkiego czy po prostu nie buntowaniu się przeciwko konieczności ograniczania tych przyjemności?! To by się trzeba było zapytać kogoś kto tego doświadczył!

Beata Sadowska powiedziała, że w jej wieku jak ktoś się decyduje na dziecko to ma w sobie wewnętrzną zgodę na to co się w związku z tym wiąże. I że ona od razu się przygotowała na to, że przez najbliższe 2 lata nie będzie się wysypiać.

Szczęściara!
Ja zostałam matką w wieku 28 lat i mimo, że już niewiele czasu mi zostało do tych dwóch lat- to ani jednego dnia nie czułam się pogodzona z faktem braku snu! Codziennie z tego powodu się złoszczę, nie lubię, nie akceptuję i nie zamierzam!
Czyli chyba za wcześnie dzieci miałam!?
Codziennie też obmyślam plan jak przechytrzyć własne dzieci,  Mężul też się bardzo stara coś wymyślić. Niestety Chłopcy są sprytniejsi od nas i szybko się orientują kiedy próbujemy coś zakombinować. Tym samym nasza kreatywność sięga zenitu.

Nie wiem czy szczytem egoizmu jest kradzież każdej wolnej chwili na pobycie ze sobą sam na sam.
Czy jest tym próba spędzenia bez wiszących u nóg dzieci chociaż 10 minut w ciągu dnia albo ucieczka na długą kąpiel do łazienki, gdy tylko mąż wróci z pracy?
Samotne wyjścia na zakupy, dłuższa drzemka potomstwa albo zajęcie się przez nich zabawą na dłużej niż 5 minut są dla mnie powodem do wielkiej radości.
Cieszę się też, gdy uda mi się poczytać gazetę albo kawałek książki.
Jeśli to wszystko składa się na egoizm to tak- jestem egoistką. Młodą (się zakomplementuję, a co!) matką, skupioną na swoich potrzebach!
I dobrze mi z tym!
Nie wiem jak inne matki myślą ale moim zdaniem posiadanie dziecka to nie koniec mojego osobistego życia. Dziecko jest składową mojego życia, ważnym elementem ale nie jedynym.
Jak bardzo wyrodnie to nie zabrzmi- wraz z urodzeniem się Chłopców, ja nie umarłam. Nie umarły też moje zainteresowania i ambicje! Może mam na nie mniej czasu ale są nadal i mają się bardzo dobrze!