Jak rozmawiają Matki?

Tendencja rozmów wśród kobiet- matek zachwyca mnie każdego dnia. Serio. To jest niesamowite jak bardzo baby lubią sobie docinać pod płaszczykiem przekazywania porad.
Oczywiście miSZczyniami w tej dziedzinie są wredne teściowe (TU PISAŁAM jak nie zostać własną teściową!). Czasami babcie, matki, sąsiadki- czyli najbliższe kobiety twego serca, tak doradzą, że pójdzie w buty, pięty i jeszcze się rykoszetem od czoła odbije!
Ale tego obserwować za bardzo nie mam jak, podsłuchów ludziom nie zakładam (chyba, że we własnej rodzinie by się trafiło, co się raczej nie zdarza bo słynę z niewyparzonego buziola i nikt odwagi nie ma mi wciskać swoich wspaniałomyślnych rad- chyba, że moja mama- ale jej akurat najczęściej słucham :P)
Jednak są różne grupy na FB zrzeszające Matki. Sama należę do kilku (o bliźniakach, wcześniakach, i lokalnych). Lubię je bo dużo ciekawych informacji można uzyskać, szybko otrzymać poradę, dane o lekarzach, lokalnych firmach itp. Czasami jakimś przepisem ciekawym rzucą, o życiu porozważają, przestrzegą, uczulą albo wesprą.
Wszystko fajnie jak się rozmawia o tematach neutralnych, gorzej jak o kompetencje chodzi. Wtedy nie ma odpowiadania na pytania- wtedy jest specyficzny sposób wyrażania swoich poglądów.

Pytanie 1:
Jestem mamą 15 miesięcznych bliźniąt, nie układa mi się z partnerem, jest wizja rozstania. Powiedzcie mi samodzielne mamy jak dajecie sobie radę same z bliźniakami?

Odpowiedzi były w stylu:
- faceci to świnie, po co ci kula u nogi;
- ja jestem sama i padam na pysk a mój były to mi (plus historie przykładowe kłótni)- dobijające i załamujące nawet najbardziej odważne kobiety, gotowe podjąć wyzwanie samodzielnego rodzicielstwa;
- wywiązała się awantura pomiędzy jedynym ojcem, który zabrał głos a matkami- o to czy facet jest faktycznie zawsze winien;
- Matki, które są ze swoimi partnerami/mężami opowiedziały jak to oni im nie pomagają i też są same nawet jak nie są.

Kobieta szukała wsparcia, dobrego słowa, zapewnienia że da sobie radę. Myślę, że oczekiwała informacji od kobiet, które mają podobne sytuacje i dały sobie radę. A po przeczytaniu całości rozmowy (zaciekawiła mnie więc przebrnęłam) napisałam swój własny komentarz. Niestety z całości dyskusji wywnioskowałam, że nie ma szans, żeby sobie poradzić więc lepiej trzymać się chłopa nogami i rękoma (jaki by nie był). Myślę, że nie taki zamiar miały rozmówczynie aleeee tak jakoś wyszło

Pytanie 2:
Mój syn spadł z łózka/schodów/szafki. Nic mu się nie stało, zachowuje się normalnie ale się wystraszyliśmy. Siedzę i obserwuję. W razie czego do którego szpitala z nim jechać?

Odpowiedzi:
- dziecko trzeba pilnować;
- ja bym swojego z oka nie spuściła;
- dziecko ci spadło z łóżka/schodów/szafki a ty na fb pytasz co robić? co za nieodpowiedzialność.
- uświadomienie kobiety, że jest skrajnie niedojrzała, niemądra i takie tam

Pytanie było jasne- do którego jechać szpitala, w sensie- który najlepiej pomoże, przyjmie itp. Tylko tyle. Nikt nie oczekiwał instruowania, wytykania błędu, oczerniania, wmawiania że jest się beznadziejną matką. Poczucie winy i zszargane nerwy to ta kobieta miała i bez takich rad.

Wystarczyłoby czytać ze zrozumienie, odpowiadać na zadawane pytania i nie starać się wykazać swoim ideałem w udzielaniu odpowiedzi.
Tak niby niewiele a ile mniej kłótni by było między matkami