Ala ma psa a nie kota

Zazdrość jest wpisana w naszą naturę.
Zazdrościmy sąsiadce ładniejszych kwiatków na rabatce, sąsiadowi samochodu, pani w sklepie manikiuru, koleżance faceta, koledze pracy. Ciągle nam się wydaje, że inni mają fajniej, lepiej, łatwiej. Tak jakby to wszystko tym „innym” spadało z nieba i działo się samo!

Zazdrość powoduje dziwne zachowania- naśladujemy, próbujemy dorównać, czasami nawet coś ukradniemy (pomysł jakiś albo konkretną rzecz).

Najgorzej, że najczęściej zazdrościmy wyobrażenia o kimś! Wydaje nam się, że jest mądrzejszy, piękniejszy, ma fajniejszą rodzinę, przystojniejszego męża, łagodniejszą teściową, jest szczęśliwszy.

Czasami zazdrościmy obcym ludziom- aktorom, „celebrytom” a czasami najbliższym przyjaciołom lub rodzinie.

Tylko po co?!
Czy nie lepiej byłoby spojrzeć przychylniej na swoje życie?!

Matki na FB
Zdjęcie w sieci: 2- letnia dziewczynka bawi się literkami, podpisane coś w stylu, że się nimi interesuje, zna kilka.
Komentarze- zazdroszczę, moja jeszcze nie…, coś chyba robię nie tak, bo mój jeszcze nie zna…, też muszę swojego nauczyć…
Twoje nie zna literek ale może świetnie rysuje? Wysoko skacze? Potrafi zaśpiewać piosenkę? Samo je? No widzisz, a tamto tego nie potrafi! Nie jest genialnym dzieckiem. Jest po prostu inne! Nie trzeba zazdrościć albo doszukiwać się braków w sobie albo swoim dziecku.

Matki blogerki
Nie mam weny na nowy tekst to go po prostu nie piszę. Ostatnio w przypływie cieplejszej pogody, rozpraszającego słońca, innych zajęć i własnego zastoju myślowego, nie miewam polotu literackiego. Piszę więc rzadziej a czasami wcale.
Nie skaczę po innych blogach spisując sobie tematy i powielając zagadnienia, poprzez zmianę (albo i nie) głównej tezy. A inni tak robią!
Nie dalej jak dzisiaj, znalazłam prawie identyczny tekst, jaki sama całkiem niedawno napisałam. Gdybym napisała o szczepieniach albo karmieniu piersią- nie byłoby w tym nic dziwnego, bo to raczej mało oryginalny temat. Aleee opisanie zagadnienia przy użyciu prawie identycznych przykładów, jakie ja podałam… to musi być wyjątkowy zbieg okoliczności.
A nie można by tak było wymyślić czegoś swojego?!

Matki w życiu
Jasiu ma buty „najka”, Stasiu też musi mieć bo nie będę gorsza! I na angielski go zapiszę, żeby tamta zzieleniała z zazdrości.
– Krzysiu, policz do 50-ciu (po japońsku najlepiej bo po polsku nie zrobi takiego wrażenia).
-A mój Piotruś to już jak miał 5 miesięcy sikał do nocnika. -A mój jak miał 2! (Dobrze, że wiek prenatalny omijają bo niebawem dojdziemy do tego, że „A Grześ to już w brzuchu wołał kupę”).
Lubimy się przechwalać swoimi dziećmi, oceniać inne (serio, serio- całkiem powszechne!), koloryzować.
Śmiać mi się chce, gdy ktoś próbuje ze mną „rywalizować” czyje dziecko wie/umie/zna więcej/lepiej/bardziej. Nie wchodzę w takie gierki. Gdy jakaś mama (a nawet i teściowa) próbuje mi pokazać, że Jasiu już dawno robi kupę do nocnika- ja mówię, że moi mają czas do gimnazjum, bo przed pierwszą randką pewnie będą chcieli pozbyć się pieluch!
Kiedy ktoś mi mówi, że Basia jest genialna bo zna 5 piosenek, ja mówię, że moje dzieci nie muszą znać piosenek, żeby być genialne!

Żadna nie ma lepszego męża, grzeczniejszych dzieci, cudowniejszej pracy.
Każda ma takiego męża jakiego sobie wybrała. Dzieci takie, jakie urodziła i wychowała. Pracę taką jaką sobie znalazła albo jaką udało się dostać.
Jedni mają talent, inni nie. Jedni mają więcej pieniędzy, inni spokoju.
Zośka z piątego piętra ma super auto ale mąż ją zdradza.
Aśka z drugiego ma dobrze płatną pracę ale jest samotna.
Ja piszę fajne teksty ale nie mam wymarzonego Audi.
Moje dzieci są dobre z pojęć matematycznych ale nie znają literek.
Ala ma psa a nie kota.

Dajcie sobie więc spokój z zazdrością. Zawsze będzie coś, co ma ktoś a czego nie mam ja! Tylko czy warto zaprzątać sobie tym życie?!