Żebro-rodzice

Wszem i wobec głoszą jakże szczęśliwą nowinę, że od 2016 r. na każde urodzone dziecko rodzice dostaną co miesiąc tysiąc złotych. Bardzo szlachetnie!
Tak jak podwyższenie świadczenia na dzieci niepełnosprawne o bagatela 200 zł! W tej kwestii mam zdecydowanie inne zdanie niż ogół bo uważam, że rząd powinien sobie te pieniądze zabrać i skierować na zupełnie inne tory! Nie rozumiem idei płacenia matkom za opiekowanie się niepełnosprawnym dzieckiem (w końcu to ich obowiązek) a należne pieniądze są tak śmieszne, że nie wystarczają nawet na połowę potrzeb takiego dziecka. Jestem wręcz przekonana, że prawdziwie zaangażowani rodzice, chętnie zrezygnowaliby z tych świadczeń, gdyby w zamian ich dzieciom zapewniono bezpłatnie odpowiedni sprzęt, leki i rehabilitację!

Łuska na nogę dla dziecka- 3 tysiące, 5 tysiący, 10 tysięcy. Zależy. Nie od mojego widzi-mi-się ale od dostosowania jej do potrzeb dziecka, jego problemów z chodzeniem.
Turnus rehabilitacyjny- około 5 tysięcy.
Rehabilitacja codzienna- zależy od niepełnosprawności dziecka, jedne muszą ją mieć codziennie, inne 2 razy w tygodniu. Koszty… sami sobie obliczcie, przy założeniu średniej- 60-80 zł za godzinę.
Okulary dla dziecka- 500-1000 złotych.
Buty ortopedyczne- 300 zł.
Pionizator- 3000 zł.

Takie są potrzeby dzieci niepełnosprawnych. Są jeszcze wózki inwalidzkie, aparaty słuchowe i tysiące innych rzeczy, które trzeba tym dzieciom kupować!

Nie znam się na wszystkich wydatkach ale wiem o tych, które sama ponoszę.
Okulary- dofinansowanie NFZ 90 zł!
Łuska- dofinansowanie 800 zł (przy cenie sprzętu 5-10 tysięcy… niezła kpina!).
Podczas gdy, np w Niemczech całość takiego sprzętu pokrywa ubezpieczenie. Rodzice nie płacą nic!

I państwo wspaniałomyślnie rzuci w rodziców tysiącem złotych, żeby dzieci chcieli rodzić. Albo 1200 zł świadczenia pielęgnacyjnego by uciszyć protestując pod Sejmem matki! Fantastycznie wprost!

Później natomiast rozkładają ręce- limity, nie ma możliwości, nie ma miejsc, kryzys, ograniczenia.
Nie jestem zwolennikiem podejścia „niech państwo da”. Wkurzają mnie ludzie żerujący na MOPS-ach i GOPS-ach, rodziny wielo-wielodzietne, które ani myślą same podejmować odpowiedzialność za swoje potomstwo, rodziny patologiczne, którym się wydaje, że im się należy. I ci wszyscy, którzy mogliby zakasać rękawy i pójść do roboty, zamiast wystawać pod opieką społeczną!

Ale zapewnienie chorym dzieciom dostępu do lekarzy, sprzętu ortopedycznego, leków i rehabilitacji powinno być oczywiste! Rodzice nie powinni rwać sobie włosów z głowy czy będą w stanie zapewnić takie środki na koncie. Nie powinni musieć żebrać, prosić, błagać prywatnych ludzi, firm, instytucji.

Wiem od innych matek, że można pisać od fundacji do fundacji. Prosić, wnioskować, zbierać 1%. Wiem, że są takie rodziny, które nieco naciągają te sytuacje i są na tyle „obrotne”, że radzą sobie dużo lepiej niż mają faktyczne potrzeby.
Ale ja mówię o takiej przeciętnej rodzinie, która próbuje sobie radzić sama, bez kombinowania i chodzenia od drzwi do drzwi!

No to krótki test. Ilu z was ma dzisiaj na swoich kontach wolne środki na takie „przyjemności?”. 5 tysięcy na turnus, który najlepiej jakby się odbył tak z 3-4 razy w roku (u niektórych dzieci znacznie częściej)? Na taką łuskę za 3 tysiące? Okularki za tysiaka?!

Tak myślałam…
Dlaczego rodzice muszą kombinować, chodzić od drzwi do drzwi, pisać miliony wniosków, żebrać o 1% by zapewnić swoim dzieciom tak naprawdę niezbędne dla nich rzeczy?!

Mam ochotę powiedzieć- wsadźcie sobie ten tysiąc w d… a dajcie nam bezpłatne leczenie, żłobki, przedszkola. Zmniejszcie Vat na ubranka dla dzieci, nie rzucajcie kłód pod nogi młodym matkom. Wtedy kobiety będą rodzić dzieci, wtedy nie będą czekać na lepsze czasy. Teraz?! Teraz takie działanie to jak zatkać palcem dziurę. Niby się zatkała a i tak guzik z tego!